و آن روز واپسین در صفحه پایانی خواهم نوشت:

اینجا جایی برای دوست داشتن ندارد...مردمانش همه خاکستریند...خالی اند...من میخواهم عاشق باشم ،آبی باشم...پر از با تو بودن باشم...من از این تنهایی همیشگی خسته شدم... من از این زندگی پر از انتظار خسته شدم...من از این لبخند دروغی احمقانه خسته شدم، از روی صورتم برش دار...جای آن به من لبخندی آبی بده...میخواستم بروم،جایی که بنشینم و بی دغدغه تا ابد به پهنای آبی دریا نگاه کنم و با یک لبخند آبی بمیرم...میخواهم بمیرم...و نمیدانم چرا از این حس این قدر خوشحال و راضی ام!گویی دیگر کاری برای من نیست و منتظر پایان بازیم...ولی خوشحالم...