میدونید...من این جا لحظاتی رو با شما قسمت می کنم که شاید اگه در نهایت صمیمیت الان کنار دستم نشسته بودید ،ازشون حرف نمیزدنم...انگار این صفحه حکم ذره بینی رو پیدا کرده که بعضی از گم ترین لحظات زندگیمو بزرگ میکنه و به نمایش میذاره...نمی تونم از وبلاگ نوشتن بگذرم،برام همیشه یه جور آرامش به وجود آورده...یه جور تخلیه ی احساسی...حرفهایی که ظاهرا اهمیت چندانی در تعریف ندارند،اما فقط روی کاغذ شیشه ای این دنیا قابل ثبتند نه به کلام..نه به صحبت!درواقع بخشی از ذهن من هستند که فقط خوانندگانم با اونها آشناییت دارند..برای همین هم گاهی که ((او)) وبلاگمو میخونه احساس غریبی میکنه..اینکه یه بخشهاییشو نمیفهمه و بهم اعتراض می کنه که چیزهایی رو دارم ازش مخفی میکنم...در حالیکه اینجا هم بخشی از منه که فقط باید بخونتش...لازم نیست همیشه همه ی حرفها رو به زبان بیارم...گاهی نوشتن راحت تر و آرامش بخش تره...