فکر می کنم ما(در کل ما!) آدمهای سرسختی هستیم که با خودمون صداقت نداریم و اگر هم داشته باشیم از ترس قضاوت دیگران همیشه نقش کس دیگری رو بازی می کنیم.یک فرد بهتر...فردی مطابق با استاندارهای تعریف شده که البته غلط یا درست بودنشان هم با وجود نسبی بودن همیشه مطلق در نظر گرفته می شده...

در رابطه با پست قبل دارم به این نتیجه می رسم که هنوز بیان یک سری از افکار زوده...که اگه من بخوام بگم به نظر من س ک س بزرگترین سلاح یک زنه ممکنه دقیقا اون برداشت مورد نظر من رو نداشته باشید... و تازه اون زن لازم نیست پاملا اندرسون و شرلی مک لین باشه!کلام و شیوه ی make love در کنار هم اون سلاح موثرند و به نظر من  گفتن این حرف نه خجالت داره نه شرم آوره نه ضد فمینیسته و نه در جهت اهداف یک جامعه ی مرد سالار! در واقع برای یک مادر خوب بودن،یک زن تاجر خوب بودن، یک زن دانشمند خوب بودن...و به طور کلی یک زن برای خوب بودن باید زن بودن خودش رو باور کنه و ازش لذت ببره...و البته می دونم باز باید این لذت بردن رو توضیح بدم که منظورم هرزگی نیست!در واقع تا وقتی که فکر کنیم نشان دادن بدن یک زن در یک  فیلم به منظور استفاده ی ابزاریه داریم به طور کاملا فراموش می کنیم این لذت یک چیز کاملا دو طرفه است و بدن پارتنر اون زن هم میتونه مشمول همون استفاده ی ابزاری بشه!(که البته من باز هم اشکال بیان واقعیتها رو نمیدونم چیه!واقعیت اینجاست که رابطه ی جنسی کاملا واجب،مهم و دوست داشتنیه!)

این وسط یه نکته ی مهم میمونه که شاید منظور شما از زن بودن با منظور من فرق داشته باشه!ولی منظور من در اینجا به طور واضح یک زن زمینی با نیازها و احتیاجات زمینیه...بی هیچ احساسی از اینکه تا به حال مورد سواستفاده قرار گرفته شده باشه...