متاسفانه(بله متاسفانه) مامان بنده اصلا اخلاق خاله زنکی نداره. یعنی دریغ از یه ذره غیبت،نیم مثقال تهمت! شاید به تعداد انگشتهای یک دست یادم باشه که وقتی از مهمونی یا جایی برمیگردیم از عیب و ایراد مردم و خونه زندگیشون گفته باشه. این اخلاقش هم باعث شده که وقتی عده ای در جایی مشغول هم زدن حلیم عیب و ایرادهای مردمند  ناخودآگاه برم بالای منبر که زشته غیبت نکنید!حالا نه که فکر کنید من از این اخلاقهای خاله شلخته وار بدم میادها!میخوام اولین زنی باشم که اعتراف میکنه خیلی از غیبت کردن خوشم میاد!!! منتها هیچ وقت شرایط کاملش رو نداشتم و زمانی هم که شرایط لازم پیش اومده بلد نبودم درست حسابی غیبت کنم! البته...اینم بگم که در زندگی من سه نفر هستند که بی هیچ اختیار قبلی و در کمال بدجنسی در مواقع لازم هی پنبه شون رو زدم(لابد انگیزه لازم برای این کار رو در موردشون رو دارم!)! یکی از اون سه نفر که اسمشو نمیبرم، آقا شیره (!) است و دوتای دیگه از جنس اناثند و سابقه ی آشنایی من با این دو نفر بر میگرده به 6 سال پیش... با این حال من میمیرم برای جمعهای خاله زنکی!عاشق چرت و پرتهایی هستم که زنها پشت سر هم میگند و بعد تا طرفشون رو میبینند همچین ماچ و بوسه و محبتای از خودشون در میکنند که باورش سخته اون غیبتها و تهمتهای پشت سر چی بود!از طرفی به عینه دیدم که مردها سخت تر و بدتر و وحشتناک تر از زنها خاله زنکند! بیچاره خانمها اسمشون بد در رفته... وقتی پاش بیفته این آقایون هستند که گوی صفحه گذاری و پشت هم اندازی و چرت و پرت گفتن رو از زنها می ربایند!... به هرحال غیبت سرگرمی خوبیه!به شرطی که جدی نباشه!!!ولی به قول مامانم مگه میشه جدی نباشه؟!