ازدواج یک امر قراردادی است که در ذهن عموم جنبه ی قانونی آن همیشه بیشتر مورد توجه بوده تا جنبه های روحی ، روانی و عاطفی. یک مقایسه ی کوچک بین عقد شرعی مسیحیان با مسلمنان جالبه!

در عقد مسیحی هر دو طرف متعهد میشوند که علاوه بر وفاداری جنسی ، پشتیبان یکدیگر باشند. در غم و شادی  شریک هم باشند و از طرفی چون تک همسری بودن جزو قوانین مذهبی آنهاست خیلی از وفاداری ها در درون این عقد مستتره. اما در عقد و ازدواج اسلامی این صراحت وجود ندارد: شما را به عقد دائم فلانی در می آورم با مهریه  معلوم. همین و همین! بدون ذکر تمام جزئیات تعهد آور.نکاح در عقد شرعی اسلام فقط همبستریست.هم بستری صورت میگیرد اما تعهد های دیگر هرگز از طرفین خواسته نشده.بقیه اش فقط در عرفه که البته ان هم فقط برای خانمها. به طور مثال زنی که تمکین نکند  و محل زندگی تعیین شده توسط همسر را قبول نکند ، ناشزه محسوب میشود و مهریه اش باطل میگردد و طلاقش توسط همسر آسانتر میشود.مهمتر اینکه طبق قانون صریح اسلام در این صورت مرد بدون اجازه ی همسر اجازه ی اختیار همسر دوم را دارد.

از آنجا که ((اقایون طبق قانون اصلا متعهد نمیشوند)) و بار بیشتر تعهدات بر دوش زن است و شانه خالی کردن زن از زیر بار این به اصطلاح تعهدات منجر به رفع و سلب مسئولیت از مرد در قبال زن میشود،  خیانت مردان اغلب اوقات خیانت نیست.در اینجا منظورم به روابط به اصطلاح نامشروع  نیست.صحبت بر سر اختیار همسر دوم به صورت موقت یا دائمیست.

...خیانتی صورت میگیرد اما خیانت محسوب نمیشود!

((اقایون اصلا متعهد نمی شوند))

برخورد ضعیف با محتوایت خطبه ی عقد( که البته آن هم چندان واضح بیان نمیشود و عدم صارحت و کلی گویی خطبه خود یک فرصت زیر پا گذاشتن تعهدات میتواند باشد) و در نظر نگرفتن هیچگونه ضمانت اجرایی برای آن یک مشکل حاده. به طوری که زن قبل از ازدواج باید به وضوح خواسته های خود را قانونی کند و قید آنها را در عقد نامه درخواست کند. متاسفانه نگاه به شدت زشتی نسبت به این مساله وجود داره.نگاهی که از سر احساسات صرف و بی منطقی به مهمترین مساله زندگی دونفره.در ماده قنون 33-11 به صراحت گفته میشود: ((مرد میتواند هرگاه بخواهد زن خود را طلاق بدهد.)) ما چه ماده ای برای زنها در قانون داریم؟هیچ... اینجاست که خیلی راحت باید بیان کرد همان طور که مرد چنین حقی دارد و طبیعتا نقص وحشتناکی در این قانون وجود دارد پس باید دست به اصلاح زد و تبصره های موجود استفاده کرد.به طور مثلا در عقد نامه قید کرد: زوج به زوجه وکالت حق طلاق ، حضانت فرزند بعد از طلاق یا مرگ زوج ، اجازه ی کار خارج از منزل و ...

از آنجا که ضمانت اجرایی قوانین مربوط به نکاح بسیار کم است عاقلانه است که طرفین بدون جبهه گیری خود را در دو کفه ی مساوی ببینند، تجارب و آمارها نشان داده که برخلاف باور عمومی چنین ازدواجهایی ( گرفتن تعهدات قانونی از مرد) بسیار موفق تر از ازدواجهایی سنتی بدون پذیرش تعهد های جانبی از سوی مرد ها بوده. اغلب اوقات این سوپاپ اطمینانی روحی برای بسیاری از زنها بوده و بس.

و صد البته چنین مسائلی بیشتر در ازدواجهایی مطرح میشود که زن خود انتخاب کننده اول باشد نه یک انتخاب شده.

طبق بررسی های جامع روانشناسان خانواده ، درصد بالای خیانتهای که ازسوی زنان صورت میگیرد تنها به دلیل شرایط سخت طلاق (برای زنان) است. و همچنین 99 درصد جنایاتی که از سر خیانت زن به مرد صورت گرفته است. درواقع اگر مردی خیانت کرده باشد تنها دو راه دارد: 1- زن طلاق میگیرد چون شوهر در این شرایط به دلایل متعددی از قبیل حفظ آبرو داوطلبانه با طلاق توافقی موافقت میکند. 2-  زن طبق رسم قدیمی و سنتی ایرانی که سینه به سینه از مادران به دختران رسیده به اصطلاح می سازد و میسوزد چون یا از نظر مالی چاره ای ندارد و به شدت وابسته مرد است و یا به خاطر فرزندان و حفظ آبرو ی کذایی و ...

در نهایت در جامعه ای که پیمان شکنی یا خیانت* را برای مرد جرم محسوب نمیکند  ازدواج کار بس خطیریست و همه چیز تنها بر پایه ی یک اعتماد قلبی دو طرفه میچرخد و از نظر قانونی هیچ تضمین و پشتیبانی نیست

منبع: ذهنی که شبها این ور و آن ور پرسه میزند!