گاهی برای بعضی ها شرایط نا مناسب از چهار جهت به طور متقاطع فشار میاره. یعنی وقتی تو این شرایط افتضاح قرار میگیرند عملا هیچ راه چاره ای براشون نمی مونه جز زدن به سیم آخر.سیم آخر! چقدر از این ترکیب واژه ای خوشم میاد.از آدمهایی که به سیم آخر میزنند هم خیلی خوشم میاد...اساسا سیم آخر چیز خوبیه! منتها همه ی اینها فقط در قالب کلمات و حرف قشنگه.عملا چیزی به اسم سیم آخر وجود نداره.سیم آخر مال روان پریشهاست و روان پریش ها با دیوانه ها فرق دارند و شخصا بیشتر به دیوانگی علاقه مندم تا روان پریشی.
از این بحث قر و قاطی دیوانگی و روان پریشی و سیم آخر که بگذرم، این چند روز اخیر از دوستی مطلبی در مورد فشار و فنر و ارتجاعیت شنیدم که بد نیست جایی مثل اینجا بنویسم تا بعدتر حداقل خودم بخونمش و یاد این روزها بیفتم! یاد این روزها بیفتم تا بتونم بعدترها به دوستم ثابت کنم: دیدی این نیز بگذرد!. هیچ شرایطی پایدار نیست...بالاخره راه نجاتی که چاره ی واقعیه یه روزی خودشو از یه جایی نشون میده.
دوستم گفت: اصلا همه ی زندگیم شده تحت فشار موندن. همه ی فنر ها وقتی کش میان الزاما  برنمیگردن سر جاشون. من مثل فنری هستم که دیگه داره خاصیت ارتجاعی اش رو از دست میده. ممکنه حلقه هام از یک یا چند جا پاره بشن...
با اینکه دوستم راست میگه و گاهی ممکنه وقایع لطمات جبران ناپذیری به آدم بزنه و علاج قبل از وقوع لازمه، من همچنان معتقدم ( چون وابسته این اعتقاد شدم): این نیز بگذرد