با وجود تمام علاقه ای که به همه ی دوستانم دارم، از تلفن متنفرم.راستش اصلا حوصه ندارم گوشی رو بردارم به یکی زنگ بزنم!یعنی از خود تلفن زیاد خوشم نمیاد.آدم گوشی رو برداره و با یکی حرف بزنه در حالیکه نمیتونه از طریق نگاه به عمق چشمهای دوستش نگاه کنه ، رابطه ی تلفنی بسیار خشک و تصعنیه. البته مشخصه که تو این دورو زمونه ی خاک بر سر(!) آدمها انقدر غرق گرفتاری و مشکلات و زندگی شخصی خودشون هستند که دوست که هیچی! یه وقتهایی از نزدیک ترین اقوامش هم مدتها بی خبره...پس در نتیجه تلفن وسیله ی خوبیه و کاملا مرتبط و هم راستا با نوع زندگی مردم شهر نشین ِ دور از هم...

اعتراف سهمناکی بود...خدا رو شکر اون دوستایی که مورد نظر این مطلب هستند هیچکدومشون وبلاگ منو نمیخونند! شاید هم کاش اینجا رو میخوندند تا بفهمند اگر کم باهاشون تماس میگیرم از بی مهری نیست، از بی حوصلگی نسبت به این دستگاهه.

پی نوشت
1: چقدر دلم برای دیدن چند تا دوست تنگ شده.دوستهایی که بیشتر باهاشون ایمیلی در ارتباطم.
2: با وجود تماس های بسیار دیر به دیری که با خانوم سفید برفی دارم، امسال نهمین سال از دوستی بسیار نزدیکمونه. خنده داره که ما فواصل زیادی از هم بی خبریم و بعد وقتی باهمیم انگار حتی یک لحظه هم از هم دور نبودیم... این به من ثابت میکنه تلفن زدن هیچ ربطی به استقامت و استحکام دوستی نداره!
3: درسته که من از تلفن خوشم نمیاد اما هر روز ، ساعتی یکبار حتی اگه برای یک سلام و خشک و خالی هم که باشه ، با آقای ایشون صحبت میکنم.البته درک میکنید که این نوع تلفنها مدلش با همه ی انواع صحبتهای تلفنی موجود در جهان متفاوته! و البته در زمره ی تلفنهای ضروریست!