گاهی حس میکنم اتاقم یه جور قبره.شاید این به خاطر پرده ی تیره ای باشه که به پنجره آویزون کردم،پرده ای که مانع ای جدی برای ورود نور محسوب میشه. شبهایی که تا صبح از درد معده و تنگی و نفس خوابم نمیبرد واقعا حس میکردم که دیوارهای اتاق در حال نزدیک شدن بهم هستند. اتاق کوچکی نیست اما دلگیره.ملحفه های قرمز تخت دلگیره.پرده ی طلایی پررنگ دلگیره. میزآرایش مشکی رنگ با کلاه سفید رنگی که ازش آویزونه دلگیره. عکسهای سیاه و سفیدی که گوشه ی دیوار زدم دلگیرند. عروسک های جورواجورم دلگیرند.میز کامپیوتر همیشه شلوغم دلگیره... رنگهای شادی توی اتاقم پرسه میزنند اما گاهی به طرز غم انگیزی اتاقم دلگیر میشه...