داشتم آرشیو نوشته هامو میخوندم که به یه متن کوچیک مربوط به 3 یا 4 سال قبل برخوردم:

من امروز بدین وسیله از بزرگسالی استعفا می دهم و مسئولیتهای یک کودک 8 ساله را می پذیرم!
من از امروز به هر ساندویچ فروشی که میروم، آنجا را یک رستوران هتل بزرگ و مجلل 5 ستاره میبینم. من از امروز به بعد آبنبات را بیشتر از پول دوست دارم چون آبنبات را میشود خورد اما پول را نه!....من می خواهم باز به دنیای ساده کودکی باز گردم. من می خواهم مسئولیتهای یک کودک 8 ساله را با جدیت بپذیرم و بدان عمل کنم!

قالب وبلاگ حکم لباسشو داره!چسم بسته غیب گفتم!!!!!!!!

قبلترها یه وبلاگ میوه ی ممنوعه داشتم که یکی از دوستام براش یه قالب اختصاصی با یه دونه سیب گنده طراحی کرده بود که بهش میگفتیم: قالب خوش بوئه!.اصلا بوی سیب از وبلاگ می زد بیرون!

چند شب پیش هم یکی از دوستانم بهم گفت این قالب وبلاگتو نمیخوای عوض کنی؟! و من فهمیدم باز دوباره یه چیزی داره منو پای بند می کنه! همیشه از قالبهای دم دستی خود بلاگفا انتخاب می کردم ،لینک کسیو نمی ذاشتم ،لوگو نمی ذاشتم و ... اصلا یه جورایی همیشه آماده رفتن بودم! یه چیز جالب اینکه این وبلاگ وسوسه ها اولین وبلاگیه که از دست من نجات پیدا کرده و به سلامتی یک سالگیشو چند وقته گذرونده!نمی دونم من چرا انقدر عشق فرار کردن دارم!یعنی داشتم...البته این جابه جایی هم دوستهای خوبی بهم داده...دوستان پرشین لاگی این طرف،پرشین بلاگی اون طرف ، بلاگفای ها هم دقیقا وسط ماجرا! با بعضیاشون خارج از دنیای نت دوست شدم،دوستی های خوبی هم داشتم(و دارم) و بعضیهاشون هم دوستیمون محدود شده به این وبلاگ شهر...اما عجیب اینکه لطف دوستی با این دوستان نادیده همیشه زیاد بوده و هست...انگار بعضیاشونو از وقتی که یادت میاد می شناسی!

...داشتم میگفتم قالب وبلاگ!

یعنی این حرفها رو زدم که بگم فکر کنم فعلا دچار حس ماندگاری در وسوسه ها شدم که قالب اینجا رو عوض کردم!

البته اگه فردا پس فردایی اومدین دیدین اینجا هم ترکیده اصلا تعجب کنید!چون میگن به دیوونه حرجی نیست!!!

مهمونی دوره ایِ دختر عموهای مامان بود...انوشه(یکی از دخترعموهای مامان) ازم پرسید:سنتوری رو دیدی؟ .طبعا گفتم بله!.اما چون توی نگاهش برق تحسین سنتوری بود خیلی سریع گفتم: ولی خیلی مزخرف بود!.با تعجب گفت: چرا؟عالی بود الهام!مزخرف؟.حوصله نداشتم بشینم تک تک دلایلم رو براش توضیح بدم چون چند برخورد قبلی با بقیه بهم نشون داده بود که مثلا من وقتی میشینم فیلم میبینم اول نگاه می کنم کی ساخته بعد سطح کار رو مقایسه میکنم و برای خودم(نه که من یه پا کارشناس حرفه ای سینما شدم!) نتیجه میگیرم که این فیلم در حد این سازنده هست یا نه که اگر بود فبها وگرنه فیلمو درسته می کوبمش تا حداقل یه گوش کوبیده ای بشه ازش خورد! و بعد هم شوتش می کنم به سمت یه فیلم ساز تازه کار!
همون موقع مامان انوشه(زن عمو شمسی) گفت: من اصلا از سنتور خوشم نمیومد ولی با دیدن این فیلم عاشق سنتور شدم!
دیدم راست میگه! گفتم: آره سنتورش خوب بود ولی رادان که شروع می کرد به لب زدن یاد مرحوم فردین میفتادم!
شمسی جون با تعجب گفت: تو از رادان خوشت نمیاد؟!
گفتم: نه،اصلا ازش خوشم نمیاد...به قول حاج آقا نمیدونم چرا یخش منو نمیگیره!
همون موقع مامانم گفت: منم از این فیلم سنتوری خوشم نیومد،خون بازی یه چیز دیگه بود!
که دیگه بازی رفت توی جاده خاکی چون مخاطبینمون خون بازی رو ندیده بودند...
شمسی جون لابه لای حرفهاش برام یه چشم و ابروی بامزه ای اومد و گفت: پس لابد از گلزار خوشت میاد!
منم یهو انگار جد و آبادمو فحش داده باشند گفتم: وا نه!خدا نکنه!باز رادان یه بازیگر تکنیکی و حسابیه هر چند که یخش منو نگیره ولی گلزار چی؟!

امشب همینجوری که داشتم باز واسه خودم تفکرات خیلی خیلی مهم می کردم و واقعا همینجوری ذهنم نسبت به اطرافم روشن تر می شد که یاد این مکالمه ی متعلق به 5شنبه ی گذشته افتادم و احساس کردم از گلزار خوشم میاد!
می دونم... یه چیزی گفتم که در 15 سالگیم هم بعید بود بگم! 15 سالگی همون سنی که مناسبترین سن برای دوست داشتن گلزاره!
ولی من برای خودم دلایل منطقی دارم!اولا که من کلا وقتی میخوام بگم از یه بازیگر خوشم میاد یا بدم میاد به تنها چیزی که فکر نمی کنم قیافشه چون من فقط عاجججق آل پاچینو هستم حتی با اینکه گذر زمان حسابی از ریخت و قیافه انداختتش اما به هر حال آدم نباید در عشق سست بنیاد باشه!!! برای من مهمترین چیز حس و حالیه که بازی اون فرد بهم میده...حالا میخوام اعتراف کنم داره از نحوه ی بازی گزار خوشم میاد!
از چیش خوشم میاد؟!
سوال خوبیه!
محمد رضا گلزار از لحاظ تکنیکی یه بازیگر ضعیف رو به متوسطه...نه ضعیف رو به پایین.به هر حال کنده ی درخت هم بود بعد از این همه ایفای نقشهای متعدد یه چیزی باید یاد می گرفت! اما چیزی که در این بازیگر جالبه اعتماد به نفس بالاشه!واسه همینم ازش خوشم میاد!همچین با اعتماد به نفس نقش جوون اولو بازی میکنه و گند می زنه به کل فیلم که آدم هی دوست داره ازش بپرسه غیر از مامان جونت دیگه کی تشویقت کرده بازیگر شی؟! این اعتماد به نفس کذایی که میخواد باهاش بار کل فیلمهاشو به دوش بگیره و اون زورهای بیخودی که توی بازیش می زنه تا حرفه ای قلمداد بشه به قول یکی: منو کشته ،منو کشته ،منو کشته وای!(ریتمیک بخونید)

از این به بعد هر فیلمی که گلزار بازی کنه حتما cd شو می خرم!البته cd هولوگرام دارها! شماها فکر کردید من انقدر بیکارم که 1500 بلکمم بیشتر بدم تا خودم تک نفری بشینم اعتماد به نفس گوگولی گلزارو تماشا کنم بعد بیام خونه واسه مامانم تعریف کنم؟!خوب چه کاریه؟ عین بچه آدم این پولو می دم cd شو می خرم و توی خونه اکران عمومی می کنم تا کل اعضای خانواده فیض ببرند و بفهمند چه گونه می شود با اعتماد به نفس تمام، هیچی را عرضه کرد!
به نظر شما حالا که خانِ گلزار رو گذروندم باید وارد خانِ مهناز افشار بشم؟!

چندین روز بعد از تحریر مطلب!: از این نقد سنتوی خوشمان آمد!شما هم بخوانید...

جلوی ضرر رو از هر جایی بگیری منفعته...من شاید بارها به بعضی ها قولهای احمقانه یی از سر رودربایستی، کنجکاوی، احترام و یا حتی دلسوزی داده باشم اما عین هر بار همین که دوزاریم میفتاد اون قول ها را حقیقتا از ته قلبم ندادم و در عمق وجودم نسبت بهش اجبار حس می کنم نه تمایل، بدون اینکه فکر کنم اون شخص چه حس بدی در مورد من پیدا میکنه و تا چه حد منو متزلزل و سست بنیان می بیبینه،بی هیچ کلنجاری قول و قرارمو پس گرفتم... وقتی به این فکر می کنم که دوست دارم عمرمو تمیز بگذرونم و تمیز زندگی کنم ( منظورم فقط دایره ی اخلاقیات نیست، بیشتر از هر چیزی دوست دارم نسبت به احساسات درونم و چیزهایی که قلبم پس می زنه وفادار بمونم) از اینکه اون قولهای سرسری رو شکستم احساس رضایت می کنم...شاید اون اولش نتونم جلوی احساسات لحظه ای خودم رو برای دادن اون قولها بگیرم اما لحظه ای که عزمم رو برای رفع اشتباهم جزم می کنم ، بی رحم ، سخت گیر و نامهربان می شوم...چون دوست ندارم اون فرد بفهمه چقدر زیر این لایه ی سرد و بی تفاوت نگاهم، از خودم بدم میاد به خاطر شرایطی که در ایجادش تنها من مقصر بودم...اگر همون اول آن قول بی پایه و اساس رو نمی دادم هرگز صحنه ی دوم اتفاق نمی افتاد!

خدایا روزی که عقل رو بین بنده هات تقسیم می کردی من کجا بودم؟!!!

پی نوشت: یک آهنگ نسبتا مرتبط!البته اگه بتونید ربطشو پیدا کنید پیش من جایزه دارید!

شبهایی که خیلی سخت خوابم می بره و فکر و خیال امانمو میبره،توی ذهنم شروع می کنم به قصه سازی...معمولا این قصه ها هم مثل خوابهایی که فقط تا چند دقیقه بعد از بیدار شدن به یاد آدم می مونه، زود از ذهنم پاک میشه اما دیشب یه قصه ای ساختم که خوب یادمه و میخوام برای یکی تعریفش کنم و کی بهتر از شما!

یکی بود یکی نبود ، توی یه شهر بزرگ و مدرن مردی زندگی می کرد که عاشق یه دختر خوشگل و قدبلند و همه چی تموم شده بود!خیلی عاشق دختره بود اما از بد روزگار دخترک عاشق کس دیگه ای بود و داشت ازدواج می کرد و مرد قصه ی ما خیلی غصه می خورد...یه روزی توی یه کتاب قدیمی که از عهد باستان(عهد باستان یه چیزی حدودهای سال 2000 میلادیه در داستان ما) یه قصه ی قدیمی از یه کشور کهن و باستانی به نام ایران میخونه به نام شیرین و فرهاد و احساس می کنه سرنوشتش خیلی شبیه فرهاده اما چون زور و بازوی کوه کندن نداشته و تازه دیگه کوهی روی زمین نمونده بوده که آدمها روش خونه سازی نکرده باشن و صاحبش نشده باشن، تصمیم میگیره از یه داستان دیگه به نام لیلی و مجنون استفاده کنه و بزنه به دل صحرا...خلاصه وقتی تمام نقششو سبک سنگین می کنه و در عین حال گوله گوله اشک دلخراش از چشماش میومده پایین، یهو متوجه میشه ای دل غافل!کو صحرا؟الان دیگه تمام کویر ها هم لوله کشی آب شده و به یاد ایام قدیم مزارع کشتزار راه انداختن تا تورهای گردشگری مردم رو برای بزرگداشت نحوه ی زندگی گذشتگانشون به کویر و دیدن صحنه هایی از دام پروری و برنج کاری (توی کویر!) ببرن، دیگه صحراهای خوش آب و علف که تبدیل شده به شهر و زندگی خودشون!

یه روزی که همینجوری تک و تنها کنار دریا روی ماسه های نرمی که میگن از قدیم الایام به همین نرمی بوده و تمام ابنای بشری عشق پا برهنه قدم زدن روی اون رو داشته، قدم می زده، یهو یه فکری به سرش می زنه و تصمیم میگره بشه مجنون عصر حاضر...خیلی زود دست به کار میشه و یه کشتی کوچیک می خره و به تنهایی میزنه به دل آب...روزها و شب ها میگذشت و اون شناور و جریان به سوی مسیر ناشخته ای می رفت که هیچ تصوری ازش نداشت چرا که مسیرش رو به عمد سمتی انتخاب کرده بود که طبق نقشه ی استاندارد جهانی تا ماه ها به هیچ جزیره و شبه جزیره ای برخورد نمی کرد و می توانست با خیالت راحت به غم عشقش یعنی بزرگترین انگیزه ی او جهت خرید کشتی و این بند و بساطها فکر کنه... چند وقتی رفت تا اینکه دست سرنوشت اونو رسوند به یه جزیره ی ناشناخته!ناشناخته از این جهت که هیچ اثری از اون روی نقشه نبود و عجیب تر از اون اینکه به نظر کاملا بکر و دست نخورده میومد!واقعا عجیب بود چون دیگه یه بچه ی سه ساله هم میدونه در سال 2800 میلادی آدمها به طرز حریصانه ای تمام جزایر موجود در دنیا که حالت جنگلی و حاره داشت را به نابودی کشاندند تا بفهمند اگر درختها نباشند چه اتفاقی می افتد!

با کنجکاوی فراوان کشتی اش را به سمت خشکی برد و در فاصله ی400 متری لنگر کشتی کوچکش را انداخت و شنا کنان به سمت جزیره رفت...!آخه یادش رفته بود قایق بذاره توی کشتیش!

خسته از شنا کمی روی ساحل دراز کشید و خیلی زود خوابش برد و وقتی بیدار شد دمدمای شب بود و کنار دستش آتشی روشن بود و زنی در کنار آتش نشسته بود و به او نگاه می کرد...البته من به شما اطمینان میدهم که هیچ حالتی از صورت زن قابل خواندن نبود...مرد از جا می پرد و با سوظن به زن نگاه می کند...زن نیز بلند می شود و خیلی بی تفاوت به زبان (( شانتیمونتول)) که زبان رسمی تمام مردم دنیا بود و باز هم هر بچه ی سه ساله ای آن را بلد بود گفت: اتیش برای اینکه سردت نشه و از سرما نمیری، اینجا شبهای سرد و روزهای گرمی داره. و رفت...

مرد با تعجب زیاد رفتن زن را تماشا کرد و چند دقیقه بعد که تازه حواس خود را باز یافته بود به سمت زن می دود و تا به او می رسد می پرسد: تو کی هستی؟این جا کجاست؟تو اینجا زندگی می کنی؟

و اما قصه ی زندگی زن این بود که وقتی او دختر کوچکی بود همراه پدر و مادرش برای فرار از دست کسانی که هیچ وقت نفهمید چه کسانی ، به دریا می زنند و خیلی تصادفی اینجا را پیدا می کنند...مادرش همان سالهای اولیه آنها را ترک می کند و بسیار اصرار می کند تا دختر را هم ببرد ولی او ترجیح می دهد با پدرش بماند و مادر با تنها کشتی کوچکشان می رود ...پدرش را چند سال بعد کوسه های ما قبل تاریخ( ماقبل تاریخ یعنی سال 1999 قبلتر! ) می خورند و او یتیم می شود و البته از این جور موجودات فقط در این جزیره و آبهای اطراف آن پیدا می شود که بافت واقعی خود را حفظ کرده...و دختر سالهای سال بی هیچ میلی برای بازگشت به تمدن در این جزیره در کلبه ی قدیمی پدرش زندگی می کند و لباسهای برجا مانده از مادرش را می پوشد تا اینکه بعد از سالها مرد را دید و به زبان شانتیمونتول با او حرف زد...

در ذهن مرد سوالهای زیادی پیرامون زندگی زن ایجاد شده بود اما خیلی زود از پرسیدن تمام انها منصرف شد،چون می دانست که در برابر هر سوالی که می کند باید جزیئیات زندگی خود و سفر دریاییش را بیشتر شرح دهد و این کار البته قلب او را می شکست...پس تنها پرسید: این جزیره نا مکشوفه؟

زن گفت: آره!

مرد گفت: آخه مگه میشه؟

زن گفت: برای کسانی که حقیقتا از آن زندگی مدرن بی مصرف خسته شده باشند و حقیقتا و از ته دل بخواهند فرار کنند اینجا وجود داره،حتم دارم مادرم بعدتر اگرم میخواست نمی تونست پیش ما برگرده...اون قایق رو برد،بی رحمی در وجودش لانه کرده بود...پس نمی تونست اینجا رو دوباره پیدا کنه، ولی تو تونستی چون حتما دلیل خوبی برای فرار داشتی و در جایی در وجودت به اینکه هیچ چیز تصادفی نیست اعتقاد داری، پس ظاهرا تصادفی به اینجا رسیدی اما می دانی که تصادفی در کار نیست...

مرد گفت: راست میگی...به نظرم واقعا تصادفی نمیاد.

بهتره قصه رو کوتاه تر کنم،...نه کوتاه تر از کوتاه می کنم!مرد عاشق زن شد چون مردان خیلی زود عاشق زنانی می شوند که برای آنه اماهی میگیرند، آتش و غذا درست می کنند و به درد دلشان گوش میدهند و به مردها لقب محافظ جزیره می دهند!

و اما بشنوید از زن که وقتی از مرد شنید که عاشقش شده گفت: اما دو کفه ی ترازوی ما برابر نیست!من در جنگل بوده ام تو در تمدن،من تا به امروز عاشق نشدم و تو یک بار عاشق شدی...باید دو کفه را برابر کنیم...

مرد پذیرفت و زن قایق را برداشت و به تنهایی به سوی تمدن رفت تا عاشق شود،در عشق ببازد، دلش بشکند و به سوی مرد بازگردد........اما وقتی تمام این اتفاقات برای زن افتاد، او نتوانست راه بازگشت به جزیره را به خاطر بیاورد و دلش برای تلویزیون رنگی 500 اینچش تنگ شد تا با آن بنشیند و فیلم عاشقانه کازابلانکا را ببیند!یک فیلم از عهد عتیق...پایان

کلا نگاه بنینی رو به سینما خیلی دوست دارم...دیگه اینو هر کسی که با سلایق فیلم بینی من آشنائه میدونه! اما فیلم زندگی زیباست رو نه فقط به خاطر فیلم نامه ی هوشمندانه، پرکشش و بازی های روانش که به خاطر ترانه ی تیتراژ پایانیش بیشتر از باقی فیلمهاش  دوست دارم... صدای گرم نوآ با اون شعر قشنگ که راستش هر بار گوش میدم احساس میکنم تمام بدبختی هایی که ممکنه توی زندگی پیش بیاد رو میشه مثل آب خوردن ندیده گرفت و به زندگی لبخند زد بی هیچ دلیلی،تنها به خاطر ودیعه ی زیبای زنده بودن و زندگی کردن...

این آهنگ زیبا رواز اینجا دانلود کنید